Φειδίας και Χρυσός.

Του στην Φιλοσοφία, Επιστήμη, Θρησκεία. on Σεπτέμβριος 3, 2015

οπτικός τελών και γεωμέτρης και συνιείς σμικρότατα φαίνεσθαι τα εν ύψει

Δεν είμαστε σε θέση να αναλύσουμε το έργο και τις δυνατότητες ή τις καινοτομίες του Μάστορα Φειδία. Καλύτερα να το κάνει αυτό μια ομάδα τεχνιτών, η οποία θα αναλάβει να μελετήσει το θέμα.
Το σίγουρο είναι ότι ο Φειδίας υπήρξε ένα διαμάντι στην τέχνη του.
Το  σίγουρο είναι, ότι δεν ήταν μόνος. Ήταν πολλοί, ήταν καλοί και έτσι η Τέχνη δεν πάτησε ποτέ στην Γη.

Να τι ειπώθηκε για το Χρυσελεφάντινο Άγαλμα του Διός στην Ολυμπία, το τελευταίο έργο του Φειδία, το ένα από τα 7 θαύματα της Αρχαιότητας: -«Αν ένας άνθρωπος, με βαριά καρδιά από τις στεναχώριες και λύπες της ζωής, βρεθεί μπροστά στο άγαλμα, τα ξεχνά όλα«. -έν επίγραμμα:
«ή ο Θεός κατέβηκε στη γη για να του δείξει το πρόσωπό του, ή ο Φειδίας ανέβηκε στα ουράνια». Πού βρίσκονται όλα αυτά τα έργα; Τα έφαγε ο Χρόνος-Κρόνος, με την βοήθεια των Σεισμών, της Φωτιάς και της Λεηλασίας. Γιά τα φυσικά φαινόμενα, δεν χρειάζεται ανάλυση. Για τις ανθρώπινες παρεμβάσεις όμως, αξίζει να ασχοληθούμε, για να κατανοήσουμε καλύτερα την φύση μας και τις δυνατότητές μας. Εμείς οι άνθρωποι του 21ου αι., βλέπουμε μόνον τα ερείπια εκείνου του Πολιτισμού. Όταν φτιάχτηκε το παραπάνω άγαλμα, φτιάχτηκε και χώρος ειδικός για το λάδι με το οποίο το άλειφαν για να προστατεύσουν τα υλικά του. Προστάτευαν και τιμούσαν την ομορφιά που δημιουργούσαν.
Η Ακρόπολη φτιάχτηκε σε λιγότερο από 10 χρόνια, εν μέσω Πελοποννησιακού Πολέμου, Λοιμού κ.α. προβλημάτων. Σήμερα δεν μπορούμε ούτε σωστή συντήρηση να κάνουμε. Η Ακρόπολη είναι μια Μόνιμη Σκαλωσιά, ένα Ελεεινό Γιαπί, το οποίο «κόβει χρήμα».
Μόνον τα φώτα, αποτελούν την παρέμβαση, μιας κοινωνίας χωρίς πραγματική άποψη, η οποία σέρνεται από τις χάντρες της και τα καθρεφτάκια της. Ένα άθλιο μουσείο, το οποίο είναι καλό για βιβλιοθήκη ή καφέ, αποτελεί την «αίτηση», για επιστροφή των Ελγινείων Μαρμάρων, από τους κατσαπλιάδες Άγγλους.
Μέσα σε αυτό, διοικούν Άχρηστοι Μασόνοι, οι οποίοι έχουν αναλάβει -κληρονομικώ δικαίω- τον Πολιτισμό στην Ελλάδα και μεταφέρουν Καλαματιανούς-Μετανάστες, (για ακριβή εργασία) στην Αθήνα. Όλα αυτά τα μίζερα φαινόμενα, λαμβάνουν χώρα σε ένα καθεστώς απόλυτης Θεοκρατίας, η οποία τα σκεπάζει, τα ελέγχει ΚΑΙ (μιας και μιλάμε για Χριστιανισμό) τα ασχημαίνει.
Άρα λοιπόν, δεν δικαιούμαστε Αρχαία της προκοπής, εφόσον δεν τα υπερασπιζόμαστε, δεν τα σεβόμαστε, δεν δίνουμε μάχες για αυτά.
Δεν έχουμε σπαθιά, είμαστε με κομμένα γεννητικά όργανα (ψυχολογικά και σωματικά) και μας αρέσει κιόλας. Βλέπουμε και κανα σώου στην τηλεόραση για το πως οι πολιτικοί μας, δίνουν λεφτά σε μεγαλοδικηγόρους-απατεώνες και καλλιτέχνες-πουτάνες για να δώσουν αυτοί οι μισθοφόροι, μάχη για τα Ελγίνεια (σύζυγος και Κλούνεϊ). Έτσι περνά ο καιρός «ευχάριστα». Το ότι μας λείπουν αγάλματα, η αρχιτεκτονική και τα λοιπά υπέροχα αριστουργήματα της αρχαίας Ελλάδας, το ότι μας λείπει η ομορφιά, είναι άσκημο.  Ποιός είναι υπεύθυνος, λοιπόν;

Εκτός από την φύση και τον χρόνο, έχουμε και τις λεηλασίες.
Λεηλασίες από Βυζαντινούς αυτοκράτορες (Κωνσταντίνος, Θεοδόσιος, Ιουστινιανός κ.α.). Το Βυζάντιο, ή Κωνσταντινούπολη, αυτή η εμετική Μεγαλούπολη της Δυνάστευσης του Ανθρώπου, έμαθε το Λονδίνο, το Παρίσι, το Βερολίνο να βουτάνε έργα τέχνης από την Αθήνα. Γιατί αυτοί βούτηξαν το Χρυσελεφάντινο Άγαλμα του Διός, το 1 από τα 7 θαύματα. Ούτε η Ρώμη δεν έκανε κάτι ΤΟΣΟ φρικτό. Όποτε μπορείς, ώ Νεοέλληνα, εξήγησέ μου:
Πως μπορείς να παντρεύεις στην συνείδηση Σου, τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό με τον Θεοκρατικό Βυζαντινισμό; Ο Χριστιανισμός, έγινε το εργαλείο όλων αυτών των Μονοκρατόρων, προκειμένου να χειραγωγήσουν τόσους πολλούς ανθρώπους, μετατρέποντάς τους σε μάζες άβουλες και άθλιες, σωματικά και συναισθηματικά και νοητικά. Ο χριστιανισμός είναι η θρησκεία της καλλιέργειας της ασκήμιας της ζωής. Ας ενώσουμε τις φωνές μας με τον Νίτσε, όλοι όσοι συμφωνούμε σε αυτό, μέχρι να ακουστούμε πάνω από τις καμπάνες των μισαλλόδοξων οπαδών της ΑΓΆΠΗΣ.
Ας γκρεμίσουμε τις κακάσχημες εκκλησίες τους και ας φτιάξουμε χώρους κοινωνικής συνεύρεσης, κατάλληλους για μια καλύτερη ζωή. Άλλωστε όλη η ορολογία τους είναι παρμένη από τον τρόπο ζωής της Δημοκρατικής Αθήνας (Εκκλησία του Δήμου, Κλήρος κ.α.).
Απλά τους έφαγε το μαύρο φίδι της Μοναρχίας. Τώρα τρώει εμάς.
Ατομική Ευθύνη. Έχουμε όλοι το δικό μας κομμάτι από αυτό το στυφό και ξινό φρούτο. Πρέπει να το διαχειριστούμε έντιμα, …όσο είμαστε ακόμη ζωντανοί.

Θα κλείσουμε, αυτό το πραγματικά άκλιτο θέμα λέγοντας ότι ο Χριστιανισμός, μας αφορά όλους εξίσου. Έχουμε ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις. Στην ουσία βέβαια, ο Χριστιανισμός και ο Χριστός, είναι η απεικόνιση και το εργαλείο της άρχουσας τάξης. Πίσω από τα ονόματα, τις ιστορίες και τις τελετές η ουσία είναι μία. Η άρχουσα τάξη με εργαλείο της τον χρυσό (χρήμα), χειραγωγεί μέσω της παιδείας (θρησκεία), Λαούς, ανθρώπους, συνειδήσεις. [Ο Χρυσός και ο Χριστός γιορτάζουν την ίδια μέρα : 25η Δεκεμβρίου, την πιο σκοτεινή μέρα του χρόνου]. Οι άνθρωποι πού γυρεύουν την Ελευθερία, την Αξιοπρέπεια, την Φύση, την Ευδαιμονία, με την βοήθεια Επαναστατών και Φιλοσόφων, φτιάχνουν Αυτάρκη κοινωνικά συστήματα, όπου εξάρουν την Φύση σαν την μόνη αντικειμενική Αλήθεια και καταδικάζουν τον χρυσό (χρήμα), ως μέσο αλλοτρίωσης και χειραγώγησης, πηγή δουλείας και δυστυχίας. Διότι ενώ είναι ένα κίτρινο μέταλλο με υποκειμενική αξία, υποκαθιστά ανθρώπινες σχέσεις και συμφωνίες, αποξενώνει και σκληραίνει τους ανθρώπους, δημιουργεί βάναυσους άρπαγες και βιαστές της Ομορφιάς της Ζωής. Ταράττει, δεν ηρεμεί.  Παράδειγμα ο Φειδίας, παιδί μιας φωτεινής εποχής:
Χρησιμοποίησε χρυσό για να αποδώσει την φωτεινότητα και κυνηγήθηκε ως κλέφτης. Δεν παίζει ρόλο, αν ήταν καλό παιδί ή όχι. Κάποιοι είναι, κάποιοι δεν είναι. Αυτός ο υπέροχος τεχνίτης μετέδωσε συναισθήματα με το έργο του, αλλά δεν γλύτωσε από το γεγονός ότι βρισκόταν πολύ κοντά στον χρυσό.

Ατιμωρησία = Πλούτος.  Αμπρόουζ Μπηρς [Αληθευτής από U.S.A.].

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *