Όπως παρατηρεί ο Κορνήλιος Καστοριάδης η Δημοκρατία συνεχώς βελτιωνόταν για να φτάσει στην ακμή της το 403, μετά τον Θρασύβουλο, κατά την επονομαζόμενη 11^η επανάσταση. Και για να εξηγήσει τι εννοεί, σταχυολογεί από τον  Αριστοτέλη, Αθηναίων Πολιτεία xli 2:  “Διότι ο λαός ανακηρύχθηκε ο ίδιος κυρίαρχος των πάντων, όλα ρυθμίζονται από διατάγματα (ψηφίσματα: αποφάσεις της λαϊκής συνέλευσης) και από δικαστήρια όπου κυριαρχεί ο λαός. Πράγματι, ακόμα και οι κρίσεις που ήσαν άλλοτε αρμοδιότητα της βουλής, βρίσκονται τώρα στα χέρια του λαού. Και φαίνεται πως αυτό έχει καλώς, διότι οι ολίγοι διαφθείρονται ευκολότερα από τους πολλούς, τόσο με το χρήμα όσο και με την εύνοια.”

Θρασύβουλος. (455-388). Ο πατέρας του λεγόταν Λύκος.
Ήταν από τον Δήμο Στειρίας (Πόρτο Ράφτη).

Θράσυλλος. Αγνώστων στοιχείων.

411 : Η Αθήνα, μετά από 51 χρόνια συνεχούς Δημοκρατίας (ειρηνική επανάσταση Εφιάλτη-Αρχέστρατου το 462), αλλάζει καθεστώς. Αυτό συνέβη διότι πολλοί δημοκράτες βρίσκονταν με τον στόλο στην Σάμο, ενώ οι ολιγάρχες Αθηναίοι προσπαθούσαν (όπως πάντα) να σφετεριστούν την εξουσία. Το “επίσημο” επιχείρημα τους ήταν, ότι αν καταργούσαν την δημοκρατία, θα μπορούσε ο Αλκιβιάδης να πείσει τους Πέρσες να δώσουν χρήματα στην Αθήνα. Έτσι θα νικούσαν στον πόλεμο τους Σπαρτιάτες.

Εξ αιτίας αυτού του σχεδίου, γεννήθηκε το καθεστώς των Τετρακοσίων (400) τυράννων στην Αθήνα. Όταν αυτοί ανέλαβαν την εξουσία, έστειλαν τον Θρασύβουλο και τον Θράσυλλο, επικεφαλής εκστρατευτικού σώματος με την εντολή να ενημερώσουν και να πείσουν, τον αθηναϊκό στόλο αλλά και τους Σαμίους, να δεχτούν την νέα τάξη πραγμάτων. Το στράτευμα συγκάλεσε Εκκλησία του Δήμου. Εκεί αποφάσισαν ότι οι 400 ήταν προδότες, ότι η Αθήνα ήταν σε καθεστώς χούντας και ότι η πραγματική Εκκλησία του Δήμου της Αθήνας ήταν στην Σάμο. Άρα μόνον αυτοί μπορούσαν να πάρουν αποφάσεις. (Διότι θα έμεναν στην Σάμο για να συνεχίσουν τον πόλεμο. Όταν, όμως γύριζαν θα τιμωρούσαν τους προδότες). Επικεφαλής τους, έθεσαν τον Θρασύβουλο και τον Θράσυλλο. Αυτό διότι οι δύο στρατηγοί ήταν ενεργοί δημοκράτες και πρωτοστάτησαν, κάμπτοντας τις αντιρρήσεις των ολιγαρχικών του αθηναϊκού στόλου και όσων Σαμίων διαφωνούσαν. Τον Ιούλιο του 411, οι 2 στρατηγοί με 70 καράβια συνάντησαν τα 90 του πελοποννησιακού στόλου, με επικεφαλής τον Μίνδαρο. Νίκησαν στο Κυνός Σήμα (κοντά στην Άβυδο). Τον επόμενο χρόνο ο Θρασύβουλος και ο αθηναϊκός στόλος, νίκησαν και συνέτριψαν τελεσίδικα τον Πελοποννησιακό στόλο, σκοτώνοντας και τον Μίνδαρο.  ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ: Οι Αθηναίοι (της Αθήνας) βρίσκουν το σθένος να ρίξουν μόνοι τους, το καθεστώς των 400 τυράννων. Ο Θράσυλλος επιστρέφει στην Αθήνα και διώχνει τους Σπαρτιάτες από την Δεκέλεια. Κατόπιν στην Σάμο νικά τους Μιλήσιους (εκεί σκοτώνεται ο Σπαρτιάτης αρμοστής Ιπποκράτης).  406 : Ναυμαχία στις Αργινούσες. Ήταν η πιο περιφανής και ουσιαστική νίκη των Αθηναίων. Ήταν ταυτόχρονα και η αρχή του τέλους για την Αθήνα, διότι μετά την νίκη αυτή, έχασε τον πόλεμο. Να πως εξελίχθηκαν τα γεγονότα:
Οι Δέκα Ναύαρχοι-Στρατηγοί ανέθεσαν στους 2 τριήραρχους (Θηραμένη και Θρασύβουλο), να μαζέψουν τους ναυαγούς και τους νεκρούς. Οι ίδιοι θα πήγαιναν στην Μυτιλήνη. Τελικά λόγω θαλασσοταραχής κανείς δεν κάνει τίποτε, αλλά ο Θηραμένης ρίχνει το φταίξιμο στους στρατηγούς και οι στρατηγοί στους 2 τριήραρχους. (Υπήρχε μεγάλη αντιπαλότητα και ίντριγκα μεταξύ στρατηγών και πολιτικών).  Αποτέλεσμα: Καθαιρούνται και καλούνται σε δίκη όλοι πλην Κόνωνος. Φυγοδικούν 2 ( Πρωτόμαχος και Αριστογένης).  Εκτελούνται 6: ΘΡΑΣΥΛΛΟΣ, Αριστοκράτης, Διομέδων, Ερασίνης, Λυσίας, Περικλής. Έτσι την επόμενη χρονιά, έχασαν τον πόλεμο από έλλειψη έμπειρων Ναυάρχων και ηθικού.
404: Νίκη των Σπαρτιατών (Λύσανδρος), εναντίον των Αθηναίων.
ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ.
-Οι Αθηναίοι αναγκάζονται να γκρεμίσουν τα Μακρά Τείχη.
-να πληρώσουν υπέρογκες αποζημιώσεις,
-να παραδώσουν πλοία,
-να επιστρέψουν οι εξόριστοι ολιγαρχικοί,
-να συμπολεμούν με Σπαρτιάτες ό,που και όταν αυτοί επιθυμούν,
-και ΚΥΡΊΩΣ: Να εγκατασταθεί φιλοσπαρτιατικό καθεστώς από 30 τυράννους, οι οποίοι θα προστατεύονταν από φρουρά 700 Σπαρτιατών οι οποίοι διέμεναν στην Ακρόπολη. Από του 30 τυράννους ξεχωρίζει ο Θηραμένης (ο οποίος ήταν στους 400, στις Αργινούσες και τώρα εδώ) και ο πολύς Κριτίας (θείος του Πλάτωνα, μαθητής του Σωκράτη, ποιητής , φιλόσοφος και ο ΜΕΓΑΛΎΤΕΡΟΣ ΔΟΛΟΦΌΝΟΣ της αρχαίας Αθήνας). Κατέσφαξε όσους Δημοκράτες μπόρεσε, συνέλαβε , βασάνισε , εξόντωσε, όλους τους εχθρούς του, σκότωσε πλούσιους μόνο για να τους πάρει τα λεφτά και στο τέλος σκότωσε και τον Θηραμένη γιατί διαφωνούσε με τις συνεχείς εκτελέσεις. Φυσικά, χωρίς δίκες, αφού είχε καταργήσει τα Λαϊκά Δικαστήρια της Ηλιαίας αλλά και όλους τους Δημοκρατικούς θεσμούς των Εφιάλτη-Αρχέστρατου (462). Ο Άρειος Πάγος ήταν πάλι το ολιγαρχικό εργαλείο εξουσίας. Όπως και ένα σώμα 3.000 ολιγαρχικών ρουφιάνων οι οποίοι ήταν οι μόνοι Αθηναίοι που μπορούσαν να ψηφίσουν (ένας από αυτούς ήταν ο Σωκράτης). Ουσιαστικά ούτε αυτοί είχαν λόγο. Ήταν μια βιτρίνα “δημοκρατικότητας”, ένα άλλοθι, ένα ψέμμα.
Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα τρομοκρατίας, θανάτου και βασανιστηρίων, ο Θρασύβουλος, ο οποίος βρισκόταν εξόριστος στην Θήβα, μπαίνει κρυφά με 70 Αθηναίους Δημοκράτες στην Αθήνα, τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους (404). Καταλαμβάνει το φρούριο της Φυλής στην Πάρνηθα. Οι ολιγαρχικοί επιτίθενται, αλλά αποτυγχάνουν. Έτσι αρχίζουν να μαζεύονται περισσότεροι Δημοκράτες και να κάνουν επιθέσεις στους ολιγαρχικούς.
Πέντε μέρες μετά, αφήνει 200 πολεμιστές στην Φυλή και με 1.000 πάει στην Μουνιχία (Καστέλα, Πειραιάς). Το 403 (Σεπτέμβριος), νικούν τους ολιγαρχικούς στην μάχη της Μουνιχίας ( Πειραιάς).
Τσακίζουν 5.000 ολιγαρχικούς και την Σπαρτιατική φρουρά.
Σκοτώνουν τον Κριτία. Οι περισσότεροι από τους 30 τυράννους καταφεύγουν στην Ελευσίνα.        Ο Θρασύβουλος μπαίνει νικητής και απελευθερωτής στην Αθήνα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Ο Κριτίας σκοτώθηκε στην εν λόγω μάχη και ο λόγος πού πρέπει να αναφερθεί ιδιαιτέρως, έγκειται στο ότι ήταν το πρότυπο του Πλάτωνα (427-347) για μια ιδανική πολιτεία με τον βασιλιά-φιλόσοφο πάνω από τον Νόμο. Ο Πλάτων, 23 χρονών όταν γίνονταν όλα αυτά τα εγκλήματα, ήταν παρών. Χαιρόταν τον θείο του που σκότωνε κόσμο, πιο αποτρόπαια και από τον Αττίλα τον Ούννο. Μετά καθόταν και έγραφε φιλοσοφίες για την ψυχή και για τον θείο του και για την ανωτερότητα των αριστοκρατών για 57 ακόμη χρόνια. Αυτόν τον Πλάτωνα εκθειάζουν οι περισσότεροι των ανθρώπων, ως τον μέγιστο των φιλοσόφων. Ντροπή ή όχι;
ΤΕΛΟΣ ΣΗΜΕΙΩΣΗΣ.

Οι Δημοκράτες, μετά την περιφανή νίκη τους έδιωξαν τους 700 Σπαρτιάτες, οι οποίοι είχαν κατσικωθεί στην Ακρόπολη και επανέφεραν την Δημοκρατία. Ο Σπαρτιάτης Παυσανίας καταφθάνει με ενισχύσεις και νικά τον Θρασύβουλο, μετά από μεγάλη προσπάθεια. Οι Σπαρτιάτες, βλέποντας ότι το παράκαναν και βοήθησαν έτσι στον ξεσηκωμό των Αθηναίων, ζήτησαν μόνο τις πολεμικές αποζημιώσεις και την υπόσχεση, ότι δεν θα κυνηγηθεί κανένας άλλος από όσους ενέχονταν στο τυραννικό καθεστώς.
(Εξ αιτίας αυτής της υποχρέωσης της ηττημένης Αθήνας, έγιναν κάποιες “συγκεκαλυμμένες” δίκες σαν αυτή του Σωκράτη. Γιατί ο Σωκράτης σαν χουντικός και δάσκαλος του αρχιτυράννου Κριτία ήταν για τους επιζώντες βασανισμένους Αθηναίους, κόκκινο πανί).  Ο Θρασύβουλος, μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, έκανε την πλέον έντιμη και επαναστατική κίνηση:
Ζήτησε από την Εκκλησία του Δήμου, να ανταμείψει τους Δούλους και τους Μέτοικους πού είχαν βοηθήσει στην ανατροπή της τυραννίας, κάνοντάς τους Αθηναίους Πολίτες. Η Εκκλησία του Δήμου απεδέχθη. Η Ηλιαία δεν επικύρωσε, παρά για ελάχιστους.  Η Σπάρτη εν τω μεταξύ,  ως μοναδική υπερδύναμη στον ελλαδικό χώρο, έγινε τρομερά πιεστική, ζητώντας φόρους και βάζοντας ολιγαρχικά καθεστώτα παντού. Κάτι αντίστοιχο με το καθεστώς το οποίο επέβαλλαν στην Αθήνα. Πλέον και οι άλλες πόλεις-κράτη, άρχισαν να ζητούν την ελευθερία τους.

395-387- Κορινθιακός Πόλεμος: Κορίνθιοι, Αργείοι, Θηβαίοι και Πέρσες συμμαχούν εναντίον Σπαρτιατών. Ο Θρασύβουλος πείθει τους Αθηναίους να λάβουν μέρος στον πόλεμο. Ο ίδιος πηγαίνει στην Ρόδο με 40 πλοία. Κατόπιν Θάσο, Σαμοθράκη, Βυζάντιο, Χαλκηδόνα. Έδιωξε τους Σπαρτιάτες από την Λέσβο. Έβαζε φόρο σε περιοχές και σε καράβια και τα έστελνε στην Αθήνα.  Κατηγορήθηκε ότι κρατούσε πολλά χρήματα και ανακλήθηκε. Όμως ο ίδιος αγνόησε την ανάκληση και συνέχισε κανονικά ό,τι έκανε.
Δολοφονήθηκε στην σκηνή του, νύχτα στην περιοχή της Ασπένδου. (Πιθανόν από ντόπιους που βαρέθηκαν να πληρώνουν).
Ο Κορνήλιος Νέπως, θεωρεί τον Θρασύβουλο, καλύτερο στρατηγό από τον Αλκιβιάδη.

Από αυτήν την Ιστορία φαίνεται, ότι υπήρχαν δύο ειδών στρατηγοί στην αρχαία Δημοκρατική Αθήνα.
Στρατηγοί από ικανότητα: Θρασύβουλος, Δημοσθένης, Ιφικράτης, Κόνων κ.α.
Στρατηγοί από χρήμα (πλούσιοι) : Περικλής, Αλκιβιάδης, Νικίας, Μιλτιάδης κ.α., οι οποίοι λόγω πλούτου, μπορούσαν να πληρώσουν τα έξοδα του πολέμου σε περίπτωση ήττας. Ήταν δηλαδή, χορηγοί, όχι μόνο στο θέατρο της ειρήνης, αλλά και του πολέμου.
Γι’ αυτό οι στρατηγοί δεν κληρώνονταν.